خنـــــــده ها درد شدن
یکی بود یکی نبود .
جز خـــــــــــــــدا هیچ چی نبود
زیر ِ این طاق کبود ٬
نه ستاره
نه سرود ...
عمو صحرا ٬ تُپلی
با دو تا لُپ ِ گُلی
پا و دستش کوچولو
ریش و روحش دو قلو
چپقش خالی و سرد
دلکش دریای درد ٬
دَر ِ باغو بسّه بود
دَم ِ باغ نشسّه بود :
« عمو صحرا ! پسرات کو ؟»
- لب ِ دریان پسرام .
دخترای ننه دریا رو خاطر خوان پسرام .
طفلیا ٬ تنگ ِ غلاغ پر ، پا کِشون
خسته و مرده ، میان
از سر ِ مزرعه شون .
تن ِ شون خسّه ی کار
دل ِشون مُرده ی زار
دسّاشون پینه تَرَک
لباساشون نمدک
پاهاشون لُخت و پتی
کج کلاشون نمدی ،
می شینن با دل ِ تنگ
لب دریا سر ِ سنگ .
طفلیا شب تا سحر گریه کنون
خوابو از چشم ِ به در دوخته شون پس می رونن
توی دریای نمور
می ریزن اشکای شور
می خونن - آخ که چه دل دوز و چه دلسوز می خونن ! :
«- دخترای ننه دریا ! کومه مون سرد و سیاس
چش ِ امید مون اول به خـــــــــدا ، بعد به شماس
کوره ها سرد شدن
سبزه ها زرد شدن
خنده ها درد شدن
از سر ِ تپه ، شبا
شیهه ی اسبای گاری نمیاد ،
از دل ِ بیشه ، غروب
چهچه ِ سار و قناری نمیاد ،
دیگه از شهر سرور
تک سواری نمیاد .
دیگه مهتاب نمیاد
کرم ِ شب تاب نمیاد .
برکت از کومه رفت
رستم از شانومه رفت :
تو هوا وقتی که برق می جّه و بارون می کنه
کمون ِ رنگه به رنگش دیگه بیرون نمیاد ،
رو زمین وقتی که دیب دنیا رو پُر خون می کنه
سوار ِ رخش ِ قشنگش دیگه بیرون نمیاد .
شبا شب نیس دیگه ، یخدون ِ غمه
عنکبوتای سیا شب تو هوا تار می تنه.
دیگه شب مرواری دوزون نمیشه
آسمون مثل ِ قدیم شب ها چراغون نمیشه .
غصه ی کوچیک ِ سردی ِ مث اشک
جای هر ستاره سوسو می زنه ،
سر ِ هر شاخه ی خشک
از سحر تا دل ِ شب ، جغده که هوهو می زنه .
دلا از غصه سیاس
آخه پس خونه ی خورشید کجاس ؟
قفله ؟ وازش می کنیم !
قهره ؟ نازش می کنیم !
می کِشیم منت ِ شو
می خریم همت ِ شو !
مگه زوره؟ به خدا هیچکی به تاریکی ِ شب تن نمیده
موش ِ کورم که می گن دشمن ِ نوره ، به تیغ ِ تاریکی گردن نمیده !
دخترای ننه دریا ! رو زمین عشق نموند
خیلی وخ پیش باروبندیل ِشو بست خونه تکوند
دیگه دل مثل ِ قدیم عاشق و شیدا نمی شه
تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی شه.
دنیا زندون شده : نه عشق ، نه امید ، نه شور ،
برهوتی شده دنیا ، که تا چِش کار می کنه مُرده س و گور.
نه امیدی - چه امیدی ؟ به خدا حیف امید !
نه چراغی - چه چراغی ؟ چیز ِ خوبی می شه دید ؟
نه سلامی - چه سلامی ؟ همه خون تشنه ی هم !
نه نشاطی - چه نشاطی ؟ مگه راهش می ده غم؟ - :
داش آکل ، مرد ِ لوطی ،
ته خندق تو قوطی !
توی باغ ِ بی بی جون
جم جمک ، بلگ ِ خزون !
دیگه دِه مثل ِ قدیم نیس که از آب دُر می گرفت
باغاش انگار باهارا از شکوفه گُر می گرفت :
آب به چشمه ! حالا رعیت سر ِ آب خون می کنه
واسه چار چیکه ی آب ، چل تا رو بی جون می کنه .
نعشا می گندن و می پوسن و شالی می سوزه
پای دار ، قاتل ِ بی چاره همون جور تو هوا چِش می دوزه
- «چی می جوره تو هوا ؟
رفته تو فکر ِ خدا ؟...»
«نه برادر ! تو نخ ِ ابره که بارون بزنه
شالی از خشکی در آد ، پوک ِ نشا دون بزنه
اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه ! »
دخترای ننه دریا ! دل ِمون سرد و سیاس
چِش ِ امیدمون اول به خدا بعد به شماس .
اَزَتون پوست ِ پیازی نمی خوایم
خود ِ تون بسه مونین ، بقچه جاهازی نمی خوایم .
چادر ِ یزدی و پاچین نداریم
زیر پامون حصیره ، قالیچه و قارچین نداریم .
بذارین برکت ِ جادوی شما
دِه ِ ویرونه رو آباد کنه
شبنم ِ موی شما
جیگر ِ تشنه مونو شاد کنه
شادی از بوی شما مَس شه همینجا بمونه
غم بره ، گریه کنون ، خونه ی غم جا بمونه ... »
پسرای عمو صحرا ، لب ِ دریای کبود
زیر ابر و مه و دود
شبو از راز سیا پُر می کنن ،
توی دریای نمور
می ریزن اشکای شور
کاسه ی دریا رو پُر دُر می کنن .
دخترای ننه دریا ، تَه ِ آب
می شینن مست و خراب .
نیمه عُریون تن ِشون
خزه ها پیرهن ِشون
تن ِ شون هُرم ِ سراب
خندشون غُل غُل ِ آب
لب ِ شون تُنگ ِ نمک
وصل ِ شون خنده ی شک
دل ِشون دریای خون ،
پای دیفار ِ خزه
می خونن ضجه کنون :
« - پسرای عمو صحرا ! لب ِ تون کاسه نبات
صد تا هجرون واسه یه وصل ِ شما خمس و زکات !
دریا از اشک ِ شما شور شد و رفت .
بخت ِمون از دَم ِ در دور شد و رفت .
راز ِ عشقو سر ِ صحرا نریزین
اشک ِ تون شوره تو دریا نریزین !
اگه آب شور بشه ، دریا به زمین دَس نمی ده
ننه دریام دیگه ما رو به شما پس نمی ده .
دیگه اون وخ تا قیامت دل ِ ما گنج ِغمه
اگه تا عمر داریم گریه کنیم ، باز کمه .
پرده زنبوری ِ دریا میشه بُرج ِ غم ِمون
عشق ِتون دق می شه ، تا حشر می شه همدَم ِمون ! »
مگه دیفار ِ خزه موش نداره ؟
مگه موش گوش نداره ؟
موش دیفار ننه دریا رو خبر دار می کنه :
ننه دریا کج و کوج
بد دل و لوس و لجوج ،
جادو در کار می کنه .
تا صداشون نرسه
لب ِ دریای خزه ،
از لجش ، غیه کشون ابرا رو بیدار می کنه :
اسبای ابر ِ سیا
تو هوا شیهه کشون ،
بشکه ی خالی ِ رعد
روی بوم ِ آسمون .
آسمون ، غرومب غرومب !
طبل آتیش ، دو دو دومب !
نعره ی موج ِ بلا
می ره تا عرش ِ خــــــــــــــــــــــــدا ؛
صخره ها از خوشی فریاد می زنن
دخترا از دل ِ آب داد می زنن :
« - پسرای عمو صحرا !
دل ِ ما پیش شماس .
نکنه فکر کنین
حقه زیر ِ سر ِ ماس :
ننه دریای حسود
کرده این آتیش و دود ! »
پسرا حیف که جز نعره و دل ریسه ی باد
هیچ صدای دیگه یی
به گوشاشون نمیاد !
غم ِ شون سنگ ِ صبور
کج کلاشون نمدک
نگاشون خسته و دور
دل شون غصه تَرَک ،
تو سیاهی ، سوت و کور
گوش می دن به موج ِ سرد
می ریزن اشکای شور
توی دریای نمور ...
جُم جُمَک برق ِ بلا
طبل ِ آتیش تو هوا !
خیز خیزک موج ِ عبوس
تا دَم ِ عرش خدا !
نه ستاره نه سرود
لب ِ دریای حسود ،
زیر ِ این طاق ِ کبود
جز خــــــــدا هچی نبود
جز خــــــــدا هیچی نبود !
2 نظرات:
سلام خیلی قشنگ بود نصفشو خوندم ولی بقیش باشه بعدا
زیاد بود !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
د آخه تو که لالایی بلدی چرا خوابت نمی بره
ارسال یک نظر